Γράμμα στην ΙΨΔ

*Το κείμενο περιγράφει την προσωπική εμπειρία του Γ. Δ. και έχει γραφτεί εξολοκλήρου από τον ίδιο

Αγαπημένη μου ΙΨΔ,

Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα ποτέ να απευθυνθώ με τον όρο «αγαπημένη» σε μια ψυχική νόσο. Δεν ξέρω πώς στο καλό έπρεπε να φτάσω 47 ετών για να λάβω μια διάγνωση που εξηγεί κατά μεγάλο ποσοστό συμπτώματα, σκέψεις και παράλογες ιδεοληψίες. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω ήδη πολύ ταλαιπωρημένος, διότι τα τελευταία επτά χρόνια η ποιότητα ζωής μου είχε υποβαθμιστεί τραγικά.

Για να λέω τα πράγματα ακριβώς όπως τα νιώθω, βιώνω και κάποιο θυμό, γιατί ο χρόνος μας στη ζωή είναι πεπερασμένος και εξαιρετικά πολύτιμος. Συνεπώς, είναι παραπάνω από θεμιτό να αξιοποιούμε το δώρο της ζωής,  με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη τόλμη και ποιότητα διαβίωσης. Άλλωστε πλέον είμαι πεπεισμένος πως είμαι το σημαντικότερο άτομο που έχω.

Ξεκινώ από τα άσχημα γιατί νιώθω ότι θα ήθελα να απαλλαγώ από το βάρος τους και γιατί όχι να ξορκίσω το βασανιστικό πρόσφατο παρελθόν μου. Δεν είναι και ό,τι καλύτερο να συνειδητοποιείς ότι μια πολύχρονη θεραπεία ήταν προς λάθος κατεύθυνση. Χρήματα, αλλά πρωτίστως δύναμη και υπομονή καταναλώθηκαν σε μια ατέρμονη ψυχαναλυτική διαδικασία που με έφερε στα όριά μου. Στο προσκήνιο ήταν πάντα η σύζυγος, οι γονείς ή οικογένεια κάτι που ήταν εξοντωτικό για μένα αλλά και για τη σχέση μου με τους ανθρώπους που αγαπώ. Ευτυχώς, σε πλήρη  συνέπεια με την παροιμία κάλλιο αργά παρά ποτέ, νιώθω ευτυχής που βρήκα το μονοπάτι της θεραπείας μου. Τα παρήγορο είναι ότι επειδή νιώθω πλήρως συνειδητοποιημένος δεν θα αναλωθώ στην αυτολύπηση και την μεμψιμοιρία, δεδομένου ότι με ενδιαφέρει το υγιές παρόν και το μέλλον μου. Δεν βιώνω θλίψη ούτε πένθος, ίσως αυτά τα στάδια να τα έχω περάσει ή προσπεράσει, αλλά βρίσκομαι στο στάδιο της αποδοχής και της αισιόδοξης ενατένησης του δρόμου που έχω επιλέξει. Αυτό που θα έλεγα ότι με αγχώνει περισσότερο είναι η πιθανότητα ταλαιπωρίας της μικρής μου κόρης με την συγκεκριμένη διαταραχή. Αυτό αλήθεια θα με στενοχωρούσε και θα μου δημιουργούσε κάποια ψήγματα ενοχής ως ενός ατυχούς παρόχου των “λάθος” γονιδίων. Τουλάχιστον με παρηγορεί ότι έχω συναίσθηση της διαταραχής και πολύ έγκαιρα θα μπορούσα να της παρέχω την αντίστοιχη φροντίδα και υποστήριξη που εγώ δυστυχώς δεν είχα.

Αγαπημένη μου ΙΨΔ, θυμάσαι που ταξιδεύαμε με το πιεσόμετρο παρέα για Πάτρα; θυμάσαι τα Lexotanil στη τσάντα; τα ατέλειωτα φάρμακα που κουβαλούσα; τον φόβο για ταξίδια και αεροπλάνα; θυμάσαι τον φόβο να κοιμηθώ; τον φόβο μήπως κάνω κακό; τον φόβο μήπως τρελαθώ; θυμάσαι τους ατελείωτους γιατρούς και τις εξετάσεις; Θυμάσαι το άγχος και τις κρίσεις πανικού τα βράδια; θυμάσαι που δεν ήμουν επαγγελματικά φιλόδοξος; τον φόβο έκθεσης; τον φόβο θανάτου; το σάλιο που όλο κατάπινα ενώ μέτραγα πόσες φορές καταπίνω ανά λεπτό; το δεξί μάτι που ανοιγόκλεινα με κάθε ευκαιρία για να ελέγξω την πειραγμένη μου όραση; τα αυτιά μου που έκλεινα ώστε να δώ αν ακούω βουητά; Αυτό το αδιανόητο συναίσθημα ότι θα κάνω κακό στο παιδί μου; Θυμάσαι την άρνηση μου για σέξ; τον φόβο υγείας για τους ανθρώπους που αγαπώ; θυμάσαι τα κλάματα; Θυμάσαι πόσο μου δυσκόλεψες τη ζωή; Εγώ θυμάμαι τα πάντα με λεπτομέρειες.     

Αγαπημένη μου ΙΨΔ, είμαι σίγουρος ότι δεν έχεις έρθει μόνο για κακό στη ζωή μου. Ίσως σου χρωστάω και κάποια “ευχαριστώ”. Πάντα ήμουν συνεπής, οργανωμένος, μεθοδικός, ευφυής και δημιουργικός. Πιθανολογώ ότι έχεις βάλει το διαταραγμένο σου χεράκι σε αυτές μου τις συστατικές ιδιότητες. Τελευταία, επειδή συμφιλιώνομαι μαζί σου, προσπαθώ να σε πιάσω από το χέρι και να μου δώσεις κάποιες ικανότητες στην καλλιτεχνική εικονοποιία. Νομίζω τα πάμε περίφημα, ίσως να είναι και ένα σημαντικό μέρος της θεραπείας το να σου δώσω πεδίο εκτόνωσης στον λόγο και την τέχνη. Θα σε παρακαλούσα όμως αυτό το θηριάκι που κρύβεις μέσα στις συνάψεις μου, να το χαϊδέψεις και να του πείς ότι το αγαπάω. Είναι μέρος του εαυτού μου. Του πιάνω στοργικά την πλάτη, το αγκαλιάζω και ψιθυρίζω: «μαζί πορευτήκαμε και θα συνεχίσουμε», ωστόσο δεν θα υπάρχει από εδώ και πέρα περιθώριο αυτενέργειας του. Αυτό το τρομακτικό ον σου ζητάω να γίνει ένα εξημερωμένο πλασματάκι. Για να είμαι ειλικρινής δεν στο ζητάω, αλλά το απαιτώ και έτσι θα γίνει. Εγώ από την μεριά μου θα φροντίσω να παρέχω όλα τα εφόδια ώστε να βρίσκεις υγιείς διεξόδους, θα σου παρέχω ασφαλές περιβάλλον εκτόνωσης και θα καλύπτω τις ανάγκες σου που θα είναι εν τέλει βιώσιμες ενώ θα μας παρέχουν ευημερία. Όμως κράτα καλά στο μυαλό σου ότι η παθολογία σου θα στειρωθεί άμεσα.

Αγαπημένη μου ΙΨΔ, με έχεις ταλαιπωρήσει πολύ, ωστόσο δεν σου κρατάω κακία· Από εδώ και πέρα θέλω να γνωρίζεις ότι θα είσαι οριοθετημένη και προσανατολισμένη στο κοινό μας καλό. Δεν υπάρχει περιθώριο διαλόγου σε αυτή την απόφαση μου, απλά στο ανακοινώνω και σε παρακαλώ ταυτόχρονα να συνεργαστείς. Δεν θα είμαι από εδώ και πέρα θήραμα σου, αλλά θηριοδαμαστής  και θα φροντίσω να περάσουμε τέλεια όσο μας γράφει ακόμα η μοίρα.